Witold Zygmunt Poinc
Biografia
Urodzony w Kamiennej jako syn Juliana, maszynisty kolejowego, Witold Poinc po wybuchu I wojny światowej z rodziną został przesiedlony w głąb Rosji; po rewolucji październikowej wrócili do Polski i zamieszkali w Ząbkowicach k. Sosnowca, gdzie Witold ukończył szkołę powszechną. Od 1921 uczęszczał do Gimnazjum im. B. Prusa w Sosnowcu, a w 1927 podjął naukę w Szkole Morskiej w Tczewie, którą ukończył w 1930 (wówczas był to już Wydział Nawigacyjny Państwowej Szkoły Morskiej w Gdyni).
Po ukończeniu szkoły i odbyciu szkolenia w Szkole Podchorążych Marynarki Wojennej w Toruniu, zwolniony do rezerwy w styczniu 1932 rozpoczął pracę jako oficer pokładowy w Polsko-Brytyjskim Towarzystwie Okrętowym Polbryt. W 1934 przeszedł do Żeglugi Polskiej, został II oficerem na SS "Katowice" i ukończył kurs radiotelegrafisty. W latach 1935–1938 pływał jako I oficer i radiotelegrafista. W październiku 1938 uzyskał dyplom kapitana żeglugi wielkiej. Wiosną 1939 został pilotem wgdyńskim portu.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 dowodził plutonem marynarzy w I Batalionie Kadry Floty, broniąc Gdyni i Oksywia, za co został odznaczony Krzyżem Walecznych. Po walkach trafił do niewoli. Przebywał w obozach jenieckich: Oflag II A Prenzlau, Oflag II E Neubrandenburg, Oflag II D Gross-Born, Stalag X B Sandbostel.
Po wyzwoleniu z obozu jenieckiego w 1945 trafił do Polskiej Marynarki Handlowej w Wielkiej Brytanii. W 1946 wrócił do Polski i został zastępcą kierownika Wydziału Holowniczo-Ratowniczego Żeglugi Polskiej S.A., zajmującego się oczyszczaniem portów i wraków pozostałych po działaniach wojennych. W 1951 wydział przekształcono w przedsiębiorstwo Polskie Ratownictwo Okrętowe. Poinc został w nim dyrektorem ds. technicznych i kierował wydobyciem ponad 200 wraków (30 z nich przywrócono do służby), w tym Gneisenau, blokującego wejście do gdyńskiego portu. Tworząc pierwsze polskie przedsiębiorstwo wydobywające wraki, Poinc korzystał z doświadczeń firm duńskich i radzieckich, ale opracował też nowatorskie metody, za co otrzymał nagrody państwowe.
Od stycznia 1958 przez 10 lat był kapitanem portu w Gdyni. W 1968 przeniesiony został do Urzędu Morskiego w Gdyni, gdzie do 1973 był zastępcą dyrektora do spraw awaryjności we flocie.
W latach 60. XX wieku w Państwowej Szkole Morskiej wykładał wiedzę morską i ratownictwo morskie. Był autorem podręczników „Ratowanie życia i mienia” (1966) i „Wydobywanie zatopionych statków” (1970). Na emeryturę przeszedł w 1975.
Zmarł w Gdyni, pochowany w nowej alei zasłużonych na cmentarzu Witomińskim (kwatera 26-38-8).